Musashi ชนะ Kojiro เพราะมาสาย

ความจริงที่เหมือนฝันร้าย

เหตุการณ์เล็กน้อย จากการกระทำที่เป็นตัวแทนจากจิตใจของคน

บางครั้งมันก็ทำให้คนอื่นที่พบเห็น หรือเจอกับตัว ตั้งแง่รังเกียจสังคม

สังคมที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจ สังคมแห่งความโสมม

ความจริงที่เหมือนฝันร้าย

อาจเป็นแหล่งดินอันอุดมสมบูรณ์ แห่งเมล็ดพันธุ์ของความเลวระยำต้นต่อไปก็เป็นได้

แต่หากสังเกตุ พินิจในมุมมองที่แตกต่างจาก ฝันร้ายที่พบเจอ

บางครั้งความจริงก็ไม่ได้เป็นเสมือนฝันร้ายตลอดไป

ณ ร้านกาแฟยามเช้าหน้ามหาวิทยาลัย 

ผมและผองเพื่อนร่วมโต้รุ่งจาก เหตุผลของใครบางคน ที่กระสันอยากร่ำสุรา ช่วงเวลา 7 โมงเช้า งานเลี้ยงอันเมามายถึงเวลาต้องวางแก้ว

 ด้วยความกระหายในอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่หาได้ยากยิ่งจาก ชุมชนวงในแห่งนี้

สิ่งที่ตามมาจึงเป็นคำเชิญชวน ร่วมเสวนาเปลี่ยนบรรยากาศ

จากสังคมแห่งอบายมุข มุ่งหน้าสู่ สังคมแห่งความสดชื่นยามเช้า ณ สภากาแฟ

โอวัลติน 1 ปาท่องโก๋ 2 และไข่ลวก 2 ฟอง ถูกนำมาเสิร์ฟ 4 ชุด

และ คงไม่มีอะไรดีไปกว่า ได้นั่งอ่านหนังสือพิมพ์   แต่สิ่งหนึ่งที่ทำลายความฝันเล็กน้อยในยามเช้า และอารมณ์อันน่าพิรมณ์นี้

เป็นการกระทำของกลุ่มคนโต๊ะข้างเคียง คน 3 คนกับหนังสือพิมพ์ 3 ฉบับถูกพับเก็บไว้ ซึ่งหมายถึงการจอง อ่านฉบับนี้แล้วจะต่อฉบับสอง

ผมคิดมาก หรือ ใจคนมันแคบกันแน่ ทันใดนั้น Bentino ผู้พบรักใหม่แห่งชีวิต ได้ชี้ชวนผมให้มองไปที่ ต้นใหม่ต้นหนึ่ง

ระยะทางดูไม่เป็นปัญหาของการถ่ายทอดความงามของมันแม้แต่น้อย

ดอกสีชมพูอ่อน ผลิช่อเบ่งบาน จากกิ่งก้านที่แห้งเหี่ยว

ทำให้ผมเหลียวนึกถึง ซอกหลืบที่อ่อนโยน ของสังคมที่แล้งน้ำนี้

ผมมองหาความงามนั้น มองไปยังโต๊ะตรงข้ามพบ ลุงคนหนึ่ง

ลุงดูเหมือนเป็นอัมพฤกษ์ แต่ไม่เป็นปัญหาในการตื่นเช้าของลุงแกเลย

ต่างกับกลุ่มคนที่นั่งตรงข้ามลุง ที่ยังหนุ่มยังแน่น แต่การตื่นเช้ากับเป็นปัญหาของเขา

Bentino มากระซิบข้างหูผมว่า ลุงคนนี้คือ อาหารมื้อที่ดีที่สุด ที่ตัวเองเคยเขียนถึง

ผมมองดูลุงนั่งซักพัก แม่ค้าก็ยกมื้อเช้าที่ดีที่สุดของลุงอีกมื้อมาเสิร์ฟ

ผมก้มหน้ากำลังจะซดโอวัลตินถ้วยตัวเอง แต่ได้ยินเสียงแม่ค้าบอกโต๊ะข้างๆว่า

” ลุงบอกว่า โต๊ะนี้มาก่อนค่ะ ” แม่ค้ายกถ้วยกาแฟพร้อมปาท้องโก๋มาเสิร์ฟให้โต๊ะข้างๆผม

โต๊ะที่มีหนังสือพิมพ์ 3 ฉบับพับเรียงที่ถูกทับด้วยแขนซ้ายของผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้น

ผมได้สัมผัสความงามนี้แล้ว ถึงแม้จะน้อยนิด

แต่มันทำให้จิตใจผมถูกฉุดขึ้นมาจาก ห้วงลึกแห่งความหมดหวังของจิตใจมนุษย์

ผมก้มหน้าซดไข่ลวก และผสมผสานปาท้องโก๋กับโอวัลตินอย่างเอร็ดอร่อยต่อไปจนหมด

ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าลุงอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดของ Bentino ว่า

” กูจำผิดคนว่ะ ลุงคนนี้ไม่ใช่คนที่กูเขียนถึง… ” น่าตบนะคนแบบนี้

แต่นั่นจะสำคัญซักแค่ไหน ในเมื่อผมไม่ได้ต้องการรู้เรื่องนี้

และทันใดนั้น…อารมณ์ผมก็ตกสู่ห้วงลึกอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เป็นห้วงลึกแห่งหลืบของความโสมม หลืบที่ยังมีความงดงามของจิตใจมนุษย์

ลุงลุกจากโต๊ะ เดินกระเผกๆ พร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ โต๊ะข้างๆโต๊ะผม

โต๊ะที่ครองหนังสือพิมพ์ 3 ฉบับที่ผมบอก

พร้อมกับพูดว่า ” ขอบคุณมากครับที่เลี้ยงครับ ขอบคุณมาก “

มื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยมื้อหนึ่งของผม เป็นมื้อที่ได้รับคุณค่าสารอาหารมากมื้อหนึ่ง

คุณค่าสารอาหารของอารมณ์ และมุมมองโลกที่เปลี่ยนไปมากขึ้น