บ่อยครั้งที่คนเขียน Blog มักจะคิดหัวข้อหลังการเขียนเสมอๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะนึกไม่ออกหรือเพราะตั้งชื่อไม่สวย
แต่ผมเป็นคนที่มักจะตั้งชื่อเรื่องก่อน แล้วค่อยเขียน
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะมักง่าย หรือว่ามันง่ายที่จะคิดลวกๆ
ระหว่างนี้ผมกลับมาอยู่เฉยๆที่บ้าน นั่งๆนอนๆอยู่บ้านเฉยๆ
เมื่อก่อนระหว่างที่ผมเรียนผมมักจะมีข้ออ้างในการไม่กลับบ้านเสมอ
งานเยอะ เหนื่อย จะสอบ อันนี้ข้ออ้าง
ขี้เกียจ ไปเที่ยว และเมาค้าง มักจะเป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเสมอ
แต่ครั้งนี้ มันไม่มีข้ออ้างแล้ว จบแล้ว สำเร็จการศึกษาแล้ว
ซึ่งก็ไม่ใช่ความจำเป็นใดๆที่ผมจะต้องมาอยู่บ้าน
ถ้าไม่อยากพักผ่อนบ้าง เรียนจบหมดหน้าที่ คงไม่มา
เหตุผลแบบนี้ก็คงดูเกินไปหน่อย ถ้า ป๊ากับแม่ อ่าน Blog คงเสียใจน่าดู
และการลงทุนของ ป๊ากับแม่ ก็คงขาดทุนย่อยยับกับเมล็ดพันธุ์เมล็ดนี้
ช่วงนี้ที่บ้านผมวุ่นวายมากๆ แต่ผมกลับรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
สบายทั้งใจ และกาย
ถ้าใครเห็นก็คงไม่นึกว่าผมเพิ่งจบ ป.ตรีมา
น่าจะคิดว่าเพิ่งเกษียณมามากกว่า
พี่สาวคนเดียวของผมกำลังจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ
คนทั้งครอบครัวยกเว้นผมและ หมาอีก 2 ตัว จึงต้องวิ่งวุ่นเดินเรื่องเดินราวมากมาย
และก็เป็นจุดๆเดียว ที่ความสนใจของทั้งบ้านจะพุ่งไปที่เรื่องนี้และตัวพี่สาวผม
และป๊ากับแม่ ก็มักจะกลัวว่าผมจะน้อยใจ
และผมก็มักจะบอกว่าไม่น้อยใจซักนิด
และก็เป็นอะไรที่ควรจะเป็นแบบนั้น
ผมมีพ่อแม่และพี่สาวแค่อย่างละคน
คงไปหาที่อื่นไม่ได้
คงไปนอนที่บ้านใครแล้วสบายแบบนี้ไม่ได้
ตอนนี้ผมได้เรียนรู้แล้ว ว่าช่วงเวลาที่ดีที่สุดมักจะเกิดขึ้นเมื่อ
เราทะนุถนอมต้นไม้แห่งชีวิต เพื่อรอนกมาร้องเพลงบนกิ่งก้านต้นไม้ชีวิตนี้
และเพราะทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ผมรู้ดีว่า
ครอบครัวเหมาะมากกับความรัก
เพราะความรักนั้นเพียงพอแล้วสำหรับตอบความรัก













